Save Him

He lost his daughter, he lost his wife, his mother and in the course of events…he almost lost his self.

The pain and emptiness as well as the longing for someone are so suffocating that you eventually wish to just die and let go of everything, he experienced it all. He experienced it in a tender age of seventeen. He was so young back then but he struggled to fight though he was eventually crushed by the obstacle that was so big compared to him.
The pieces of his self were scattered in the ground, pulverized by time.
Though I badly wanted to give my empathy, I already knew that there’s no way I could understand his pain. There’s no way I could feel the same loneliness he’d experienced. There’s nothing I could do to help him forget but to silently reach out my hand for him; to save him from being totally drowned.
While remembering those eyes that were blurred by written agony, I knew he’s still struggling that night. I knew he hasn’t found the answers yet. But I badly wanted to help him heal, to overcome this challenged laid in front of him with me by his side. If he’d only let me, I would gladly stay.

If he’d only let me.

But that night, he refused…eventually letting go of my hand.

He let go of my offered salvation. He bid me farewell together with that simple nod and six words; I wanted to do this alone. I somehow knew that those words will escape his lips. I already have a haunch. But I didn’t know it will hurt like this. I wanted to curse, to shout and to cry. But it isn’t possible right? With him in front of me, I know the pain that was killing me is just a small ounce compared to what he’d been through and what he will overcome.
After locking my gaze towards his direction, I then initiated a kiss. He didn’t refuse nor pushed me like the last time. He just remained silent allowing me to express my pain and refusal to his decision. It just took me seconds when I tore myself away from him.
I have to let him go.
I wanted to answer that six words but I still haven’t found my voice. No, I don’t think I will ever find myself after this. Blinded by the tears that gave warmth to my cheeks, I watched him disappear in the shadows of silent buildings from behind.
After all the mess, after the entire ride, I was here all along. On the side line as a mere spectator watching him grow and disappear.

Advertisements

Moonlight Sonata

Prologue:

I really hate the rain—no, I disgust it.

But I think…not now.

Hindi ngayon kung kailan ito lang ang aking saksi. Ang nag-iisang kasangga sa nararamdaman k ngayon na takot at pangamba. Mga patak ng ulan na mula sa mga umiiyak na kumpol ng ulap na siya rin naman tahimik na umi-indayog sa bawat pag-sipol ng hangin.

Habang tumatakbo sa daan na banyaga sa akin, sumibol muli ang takot at ang nagpapa-alala na maaaring hindi ko na makita pa ang pagsibol ng araw. Na maaaring sa isang iglap ay mahagkan ko na ang malamig na semento ng daan na aking tinatahak.

Marahan kong pinagmasdan ang kumpol ng ulap na siya ngayon ay humahagkan sa buong kalangitan. Maiitim ang mga ito na ani mo’y ayaw nang pagbigyan ang buwan. Mula sa mga ito ay kitang-kita ko kung paano ang mga ito lumikha ng pangilan-ngilang kidlat na siya rin naman gumuguhit at nagbibigay liwanag. Magig ang hatid ng kulog ng mga kidlat ay marahan din na sumasabay sa bawat paghampas ng hangin.

Matapos obserbahan ang kalangitan ay hindi ko na mapigilang sumabay din sa pagtangis. Para bang nakikisimpatya rin ang mga ito sa nararamdaman ko ngayon. Na sa bawat pagtangis ko ay ganoon rin ang paglakas at pagbuhos ng ulan.

With a sting from my back, I suddenly felt the cold and wet pavement. Malakas ang naging pagkaka-bagsak ng aking mga tuhod dahilan para sumigaw ako sa sakit. Kasabay rin ng aking pagsigaw ay ang ilang kulog na nagsasabi sa akin na wala itong kwenta.
Sinubukan ko na tumayo matapos ng ilang segundo pero hindi na makayanan ng nanginginig kong mga tuhod ang bigat ng aking katawan. Mula sa muling pagkakahandusay ay mabilis akong bumaling sa aking likuran.

There’s that monster, silently observing me.

Sa gitna ng marahas na buhos ng ulan ay para bang isang huni ang ginawa ng mga hangin at pinagbigyan kahit isang saglit ang buwan na magliwanag. Marahan ang ginagawa nitong pag-awit habang binibigyang tanglaw ang buong kalangitan. Mula sa liwanang nito, tanaw ko ang mapusyaw at patay na mga mata ng lalaking iyon. Kulay dugo at nakakapangilabot. Maging ang balat nito ay rumi-rehistro sa liwanag ng buwan. Kulay marmol ngunit kumplikado.

Tahimik lang itong nakatayo sa dakong dulo ng tulay habang pinagmamasdan ako at iniinda ang marahas na paghalik ng ulan sa balikat nito. Ilang segundo lang iyon nagtagal dahilan para pilitin ko na tumayo at tumakbong muli. Mula sa tahimik na pag-oobserba ay marahan din itong naglakad.

Palakas nang palakas ang patak ng ulan at kasabay din nito ang patuloy na pang-aakit ng malamig na simoy ng hangin na siyang tumatama sa aking leeg.
Every second, the rain is making me dizzy, freezing me to a slow and enchanting death. Pero hindi katulad ng epekto ng ulan sa aking sistema, ibang iba ang dulot sa akin ng mga mata ng lalaking ngayon ay marahan kinakain ang distansya sa pagitan namin. Behind that statuesque aura, I know its eyes were cursed and its lips are sealed with poison…leaving me immobile. Hindi ako makapagsalita, hindi ako makakilos. Hindi ko magawang magpakawala ng iisang tinig.

Dulot ba talaga iyon ng mga matang iyon na masyadong malalim at nakapang-ngingilabot?

Sa bawat segundong lumilipas, pabigat nang pabigat ang aking katawan. Para bang wala na akong natitirang lakas para makipaglaban pa sa sakit na siyang sumusunog ngayon sa aking likuran. Maging ang marahas na pagpatak ngayon ng mga butil ng ulan sa bawat parte ng aking katawan ay hindi rin nakakatulong.

I tried to look at that monster again. He was now a meter away from me…crushing my whole system with fear and despair. Nagiba muli ang aking sistema nang nakakapang-akit nito na nilabas ang dalawang pangil na nagtatago sa perpekto nitong mga labi. Pangil na ano man oras ay handa akong lamunin. Unti-unti rin nitong nilabas ang mga mahahabang pigurang daliri. Ngunit imbes na maseselang ukit na kuko, nagtatalasaan ang mga ito na kayang gilitan ang sinuman.

A disgusting devil ready to attack me.

Under the moonlight’s sonata and the rain’s guidance, I shut my eyes close. It is not the death I wanted to have, not this kind. And as seconds silently ticked by, I could not help myself but to utter words…salvation.

Ilang segundo lang din at lahat ng laman ng aking isipan ay bigla nalang naglaho nang makarinig ako ng isang ungol. Kasabay nang pagbukas ng aking mga mata ay ang hapdi na nanuot sa akin dulot ng ulan. Sinubukan ko na igala ang aking paningin pero tanging ang marahas lang na pagkulog at pagkilat ang nakikita ko. The devil was nowhere to be found. Ni anino nito ay hindi ko na mabakas. Sinubukan ko na tumayo para makatakas ng muli nang mapansin ko ang panibagong pigura na nakatayo ngayon iilang metro ang layo sa akin.

Stood in front of me was yet another devil, but compared to the other one’s scary presence, this one was lonesome and expressionless.

Stunning and utterly gorgeous compared to the first one. Kulay abo ang buhok nito na basang-basa sa ulan. Ang labi naman nito ay parang bihira lang mabahiran ng ngiti. Dala rin nito ang perpektong panga at ilong na bumagay naman talaga sa pangangatawan nito. Malamlam na mga mata na may pinaghalong kulay asul at berde na lubos naman na nakapang-aakit. Pero sa kabila ng kulay ng mga matang iyon ay hindi ko mapigilang isipin kung paano rin ito patay at walang buhay.

It is empty and void.

Mula sa mala-bato nitong pigura, napansin ko ang kaliwa niyang braso na babad sa dugo. I was still fighting for my consciousness when another gust of wind struck my system enough for me to eventually break and crumble. My eyes fell …the sting behind my back cried once more.

Kasabay nito ang muling paghalik ng aking katawan sa malamig at basang semento. Habang nakikipaglaban sa antok at sakit, aninag ko ang paglapit ng pigurang iyon patungo sa akin. Banayad ang bawat hakbang nito na para bang kinakalkula ang pwedeng pangyari. Gusto kong malaman kung iniligtas niya ba ako. Kung ililigtas niya ba ako…o, katulad lang din siya ng nauna?

Pero naging malabo nalang ang lahat sa likod ng pagpatak ng ulan. Hindi ko na muli maaninag ang mukha nito at tuluyan na akong pinanghinaan ng katawan. Kasabay nito ang unti-unti nang pagpikit ng aking mga mata sa saliw ng tutugin ng buwan.

“You’re safe now, Luna.”

*****************************************************************
Moonlight Sonata
ALL RIGHTS RESERVED | yourseoul stories
Created: Summer of 2013
This is a work of fiction. Copying and distributing without proper consent of the author is punishable by the law. Any parts of this work are purely mine. Names, character and places either are a product of the author’s imagination or are used in fiction (not to mention those who been acted as role players of this work) And any resemblance to real living persons are entirely coincidental.
*****************************************************************

MIDSUMMER BREEZE: CHAPTER I

 

CHAPTER I | DILEMMA

“Did you seriously think it wasn’t today?”

 

Halos hindi na narinig ang iba pa’ng sinabi ni Risa ng lumiko ako papunta’ng CS Hall. Hindi ko na rin nagawa’ng batiin ang mga tao’ng tumatawag sa pangalan ko habang mataman na tumatakbo sa pasilyo ng CS papunta’ng AVR. It’s just, I don’t have enough time for that since my mind were only occupied by the thought of Sir Chua pulling my grades out if I don’t show up. While sewing enough lies inside my head, hindi ko napigilan’g makaramdam din ng takot ng makita ko na ang double doors ng presentation hall.

I pushed the door inward and soon as I entered, halos tumakbo na ako sa gitna kwarto para kausapin lang ang nagliligpit na ngayon’g professor. I then fixed my uniform and hurriedly went in front.

“S-sir Chua. . .”

“Ms. Tanciangco, what bring’s you here?”

 

Kahit na papalapit palang ako, ramdam ko na ang nangangalit na presensya ng professor na kaharap ko. I tried to take one more step bago magsalitang muli.

“About sa po sa presentation. Uhm, may nangyari lang po kasi sa bahay kaya–”

“I won’t buy your excuses anymore, Ms. Tanciangco.”

“. . .I had already vouch every of it. At sa tingin ko, failing this time won’t hurt much, right?”

“P-pero Sir Chua. Kahit ngayon na lang po, pagbigyan niyo na-”

“I don’t think I will also accompany you in this, Ms. Tanciangco. Ni hindi mo nga pina-prioritize ang subject ko. Why would I gave enough time for a reason?” Ani nito at akma ng aalis ng pigilan ko siya.

“S-sir, sige na po! This will be the last time! Pagbigyan niyo lang po ako. Sige na po, Sir Chua. . .just this one!”

 

Habang nakayuko, dama ko ang bawat titig ng mga tao’ng nasa loob pa ng AVR. Even Trance, Maki and Bettany was here. But I now don’t gave a damn if everyone inside the room was looking at me, pitifully. I was as desparate as some student wanting her professor to give her a chance once more.

Ilang segundo rin ako’ng nakayuko bago marinig na magsalita ang professor na nasa harapan ko.

“I know you, Ms. Tanciangco. And just like your brother and sisters, masyado kayo’ng mataas. Like it’s your pride that was everything. But I just can’t helped to wonder, ano’ng nangyari sayo ngayon at nakayuko ka sa harapan ko para lang payagan ka’ng magpresent sa Finals?”

It’s like a mock to be honest.

Siguro, hindi ko na talaga mai-aalis sa isipan ng bawat professor dito sa STU ang ganyan’g ideya, Tanciangco’s being a pain in the ass.

Despite the idea that all of my sisters and brother did a well-deserved round of applause job sa ibang professor dito dahil na rin sa mga talento nila. Maybe I was really the one who tarnish this ideology kaya naman hindi ko na mabago ang tingin ng ibang professor sa akin maging sa apelyido ko. I inhaled a few seconds at saka binalewala ang sinabi ng gurong nasa harapan ko. That instead of thinking it as another humiliation, agad ko nalang sinagot ang tanong niya.

An answer that just popped inside my head.

“I think. . .trying to be a good student isn’t as bad as I think.”

 

At pagkasabi ko ng mga kataga’ng iyon, rinig ko ang impit na tawa ni Maki sa gilid. Unbelievable? Yes, Maki. You heard it right. Summer Rubella Tanciangco just stated how she wanted to be a good student.

 


 

Halos lamunin ako ng tawa nina Maki, Trance maging ang iba ko’ng ka-barkada dahil sa ginawa ko kanina sa AVR. Well, I really don’t gave a damn but Maki kept on pushing how epic it was back then. Hindi ko mapigilan’g batukan siya everytime he copied the way I bow and state that crazy line.

But despite my continuous retort and refusal na gawin rin ang ginawa ko kanina, hindi ko talaga kinakaya ang mga tulad ni Maki.

“Just cut it, okay?! Sinabi ng ayoko!” Saad ko habang binabato ng ilang piraso ng Peek-A ang gago’ng si Maki.

“Seriously dude, hindi talaga ako maka-get over sa ginawa mo kanina! Biruin mo, si Sir Chua, napapayag mo? Ikaw na, talaga!”

 

Halos masakal rin niya ako habang pilit ako’ng yakapin na ayon sa kanya, a “congratulatory method”. Since I cant really see any sense in that idea, pilit ko’ng ini-aalis ang mga braso niya’ng nakayakap sa akin, but it just took me seconds to give up. Siguro ay dahil na rin hindi ko mapigilan’g isipin that it was rin indeed a useless fighting when it comes to Maki.

Sabi nga nina Trance at Ingrid, you can’t beat a crap out of a guy named Mark Anthony Arce.

“Get a grip, Maki! Baka mapisa mo si Summer ng ganyan!” Trance then yelled pero halata naman sa boses niya na wala siya’ng pakielam kung mahimatay man ako dito dahil sa yakap ng gago’ng nasa likod ko.

“Hindi ‘yan, Trance. Baka mapatay na ako ni Summer bago ko pa magawa ‘yun!” Dagdag naman ng lalaki’ng nasa likod ko.

Hindi ko na tuloy napigilan ang sarili ko at siniko na si Maki para maalis ang kanyang mga braso na nakayakap sa akin. As as soon as my elbow connect to his waist, he automatically loosen up his hug kaya naman nagawa ko’ng isaboy ang ila pa’ng Peek-A sa kanya.

But knowing who he is, he just brushes it off at tumabi kay Trance habang pigil pa rin ang pagtawa.

“Pero yung totoo, Summer. Tama ba yung narinig namin kanina? You seriously want to finish this semester with what. . .flying colors?!” Natatawa naman’g tanong ni Bettany.

“So getting a one point fifty isn’t enough. . .you wanted to be a dean’s lister?”

At kasabay ng histerikal na tanong ni Antonette, sabay sabay silang nagtawanan kabilang na sina Ingrid at Marcel na nakipag-high five pa sa isa’t isa.

Hindi ko tuloy alam kung saan ko napulot ang mga tao’ng ito. Well basically, they’re my friends pero mukhang hindi ko maskyan ang kanilang trip ngayon. They’re high but definitely not with drugs but with my actions a while ago. Hindi ko tuloy alam why they find it so amusingly fun despite the humiliation I had back then. Umiling nalang tuloy ako at saka isinaboy ang natitirang laman ng Peek-A sa mga gago’ng iyon.

After doing that, they can’t help but claim how messy I am. I just shrugged as a response for their whinings ng maka-receive ako ng text mula kay Falle.

 

**

From: Falle_idiot

Uuwi ka ba ng maaga? Achi want’s us to be home before eight.

 

“Ano’ng meron?” Tanong ni Marcel.

“Nothing. Sige, aalis na ‘ko. I still have a class at five.” Saad ko nalang at saka muli’ng kumuha ng iilang piraso ng Nova at isinaboy sa pwesto nina Maki.

“Ang baboy mo talaga, Summer!” Angal ni Trance habang inaalis ang mga butil ng Nova na tumama sa kanyang buhok.

 

I just heaved a smirk at saka naglakad papalayo while waving them my goodbye. Pero bago pa man ako makaalis ng cafeteria, pumihit ako pabalik para sigawan si Maki.

“Hey, idiot! Don’t forget about my request, okay?” Saad ko saka tinuro siya na para ba’ng nagbabanta na kapag nakalimutan niya ay lagot siya sa akin.

 

Pipihit na sana ako para lumabas ng tuluyan ng maramdaman ko na naman ang presensya ng gago’ng iyon sa gilid ko. I throw questioning looks at him but he just brushes it off again like nothing.

Umakbay din siya pero imbes na alisin ko ito katulad ng madalas ko’ng gawin, hinayaan ko nalang ito. Well, I know I must be good at this good-for-nothing guy just for my request to be granted. Tinignan ko ulit siya bilang tanong pero mukhang hindi niya maintindihan kaya naman tinanong ko na siya verbally kung saan siya pupunta.

He just shrugged as answer.

“Hey dimwit, tinatanong kita, saan ka pupunta?”

“Yung totoo pare, alam mo naman ang sagot diba?”

 

Sa inis ko sa sagot niya, I mimicked the way he shrug at me while ago as my response at saka pabagsak na inalis ang kanyang braso sa akin’g balikat. Maglalakad na sana ako palayo sa kanya ng hatakin niya ako’ng muli at akbayan at saka ikinulong sa kanyang mga braso.

Halos mapura tuloy ako sa ginagawa niya. He seriously need a high maintenance at hindi ko na kinakaya ang kakulitan niya.

“Isa, Maki, hindi mo ‘ko pakakawalan?!”

“Kahit kailan talaga, ang dali mo’ng maasar!” Natatawa niya’ng angal.

“Dalawa!”

“Kasi naman, nagbibiro lang ako! Don’t be such a sensitive–”

 

Halos sabay kami ni Maki na napatingin sa lalaki’ng tumawag sa kanya.

And while reminiscing his voice, I can’t help but think how I was familiar to that voice despite my first time hearing it. Like it was so welcoming. . .like I’d already heard it before.

“Chrome, pare!”

 

Naibalik nalang ako ni Maki sa reyalidad ng sumigaw siya at patakbo’ng tinungo ang kinatatayuan ng lalaki’ng iyon. While observing his features, hindi pa rin maalis sa akin na itanong kung nakita ko na ba siya.That why do I have this feeling na nakita at narinig ko na ang boses niya somewhere in my past.

“Pare! Bakit ka nandito? Tapos na ba ang audition?” Masaya pa rin’g saad ni Maki habang ka-akbay na ngayon ang tinatawag niya’ng Chrome.

“Hindi pa. Kaya nga kita hinahanap, sasabihin ko sana’ng mag-uumpisa na.” Ani nito pero imbes na ipako niya ang tingin sa kausap niya’ng si Maki, nasa akin pa rin ang direksyon ng kanyang mga titig.

“Ah, ganun ba. Buti nahanap mo ‘ko!” Saad naman ng nakangiting si Maki.

Ilang segundo rin ang lumipas at ng mapansin niya na hindi na-gets ng lalaki’ng inaakbayan niya ang joke na binato niya, agad niya’ng sinundan ang titig nito’ng napako sa direksyon ko.

“Ay, pare si Summer nga pala, kaibigan ko.” Ani ng gago’ng si Maki at saka hinatak ako papalapit sa kanyang kaibigan at nagsalita’ng muli.

“. . .Summer, si Chrome.”

“Hello, Summer.” Ani nito at pormal na inilahad ang kanyang kamay bilang pagbati.

“H-hello.” Saad ko rin at saka kinuha ang kanyang kamay.

 

The moment our eyes met, these feeling of uncertainty and uneasiness brew suddenly. Kahit hindi ko alam kung bakit. Somehow, I was disturbed of those eyes locked on my direction. And as soon as I shake hands with him. . .that feeling of certain unesiness grew.