MIDSUMMER BREEZE: CHAPTER I

 

CHAPTER I | DILEMMA

“Did you seriously think it wasn’t today?”

 

Halos hindi na narinig ang iba pa’ng sinabi ni Risa ng lumiko ako papunta’ng CS Hall. Hindi ko na rin nagawa’ng batiin ang mga tao’ng tumatawag sa pangalan ko habang mataman na tumatakbo sa pasilyo ng CS papunta’ng AVR. It’s just, I don’t have enough time for that since my mind were only occupied by the thought of Sir Chua pulling my grades out if I don’t show up. While sewing enough lies inside my head, hindi ko napigilan’g makaramdam din ng takot ng makita ko na ang double doors ng presentation hall.

I pushed the door inward and soon as I entered, halos tumakbo na ako sa gitna kwarto para kausapin lang ang nagliligpit na ngayon’g professor. I then fixed my uniform and hurriedly went in front.

“S-sir Chua. . .”

“Ms. Tanciangco, what bring’s you here?”

 

Kahit na papalapit palang ako, ramdam ko na ang nangangalit na presensya ng professor na kaharap ko. I tried to take one more step bago magsalitang muli.

“About sa po sa presentation. Uhm, may nangyari lang po kasi sa bahay kaya–”

“I won’t buy your excuses anymore, Ms. Tanciangco.”

“. . .I had already vouch every of it. At sa tingin ko, failing this time won’t hurt much, right?”

“P-pero Sir Chua. Kahit ngayon na lang po, pagbigyan niyo na-”

“I don’t think I will also accompany you in this, Ms. Tanciangco. Ni hindi mo nga pina-prioritize ang subject ko. Why would I gave enough time for a reason?” Ani nito at akma ng aalis ng pigilan ko siya.

“S-sir, sige na po! This will be the last time! Pagbigyan niyo lang po ako. Sige na po, Sir Chua. . .just this one!”

 

Habang nakayuko, dama ko ang bawat titig ng mga tao’ng nasa loob pa ng AVR. Even Trance, Maki and Bettany was here. But I now don’t gave a damn if everyone inside the room was looking at me, pitifully. I was as desparate as some student wanting her professor to give her a chance once more.

Ilang segundo rin ako’ng nakayuko bago marinig na magsalita ang professor na nasa harapan ko.

“I know you, Ms. Tanciangco. And just like your brother and sisters, masyado kayo’ng mataas. Like it’s your pride that was everything. But I just can’t helped to wonder, ano’ng nangyari sayo ngayon at nakayuko ka sa harapan ko para lang payagan ka’ng magpresent sa Finals?”

It’s like a mock to be honest.

Siguro, hindi ko na talaga mai-aalis sa isipan ng bawat professor dito sa STU ang ganyan’g ideya, Tanciangco’s being a pain in the ass.

Despite the idea that all of my sisters and brother did a well-deserved round of applause job sa ibang professor dito dahil na rin sa mga talento nila. Maybe I was really the one who tarnish this ideology kaya naman hindi ko na mabago ang tingin ng ibang professor sa akin maging sa apelyido ko. I inhaled a few seconds at saka binalewala ang sinabi ng gurong nasa harapan ko. That instead of thinking it as another humiliation, agad ko nalang sinagot ang tanong niya.

An answer that just popped inside my head.

“I think. . .trying to be a good student isn’t as bad as I think.”

 

At pagkasabi ko ng mga kataga’ng iyon, rinig ko ang impit na tawa ni Maki sa gilid. Unbelievable? Yes, Maki. You heard it right. Summer Rubella Tanciangco just stated how she wanted to be a good student.

 


 

Halos lamunin ako ng tawa nina Maki, Trance maging ang iba ko’ng ka-barkada dahil sa ginawa ko kanina sa AVR. Well, I really don’t gave a damn but Maki kept on pushing how epic it was back then. Hindi ko mapigilan’g batukan siya everytime he copied the way I bow and state that crazy line.

But despite my continuous retort and refusal na gawin rin ang ginawa ko kanina, hindi ko talaga kinakaya ang mga tulad ni Maki.

“Just cut it, okay?! Sinabi ng ayoko!” Saad ko habang binabato ng ilang piraso ng Peek-A ang gago’ng si Maki.

“Seriously dude, hindi talaga ako maka-get over sa ginawa mo kanina! Biruin mo, si Sir Chua, napapayag mo? Ikaw na, talaga!”

 

Halos masakal rin niya ako habang pilit ako’ng yakapin na ayon sa kanya, a “congratulatory method”. Since I cant really see any sense in that idea, pilit ko’ng ini-aalis ang mga braso niya’ng nakayakap sa akin, but it just took me seconds to give up. Siguro ay dahil na rin hindi ko mapigilan’g isipin that it was rin indeed a useless fighting when it comes to Maki.

Sabi nga nina Trance at Ingrid, you can’t beat a crap out of a guy named Mark Anthony Arce.

“Get a grip, Maki! Baka mapisa mo si Summer ng ganyan!” Trance then yelled pero halata naman sa boses niya na wala siya’ng pakielam kung mahimatay man ako dito dahil sa yakap ng gago’ng nasa likod ko.

“Hindi ‘yan, Trance. Baka mapatay na ako ni Summer bago ko pa magawa ‘yun!” Dagdag naman ng lalaki’ng nasa likod ko.

Hindi ko na tuloy napigilan ang sarili ko at siniko na si Maki para maalis ang kanyang mga braso na nakayakap sa akin. As as soon as my elbow connect to his waist, he automatically loosen up his hug kaya naman nagawa ko’ng isaboy ang ila pa’ng Peek-A sa kanya.

But knowing who he is, he just brushes it off at tumabi kay Trance habang pigil pa rin ang pagtawa.

“Pero yung totoo, Summer. Tama ba yung narinig namin kanina? You seriously want to finish this semester with what. . .flying colors?!” Natatawa naman’g tanong ni Bettany.

“So getting a one point fifty isn’t enough. . .you wanted to be a dean’s lister?”

At kasabay ng histerikal na tanong ni Antonette, sabay sabay silang nagtawanan kabilang na sina Ingrid at Marcel na nakipag-high five pa sa isa’t isa.

Hindi ko tuloy alam kung saan ko napulot ang mga tao’ng ito. Well basically, they’re my friends pero mukhang hindi ko maskyan ang kanilang trip ngayon. They’re high but definitely not with drugs but with my actions a while ago. Hindi ko tuloy alam why they find it so amusingly fun despite the humiliation I had back then. Umiling nalang tuloy ako at saka isinaboy ang natitirang laman ng Peek-A sa mga gago’ng iyon.

After doing that, they can’t help but claim how messy I am. I just shrugged as a response for their whinings ng maka-receive ako ng text mula kay Falle.

 

**

From: Falle_idiot

Uuwi ka ba ng maaga? Achi want’s us to be home before eight.

 

“Ano’ng meron?” Tanong ni Marcel.

“Nothing. Sige, aalis na ‘ko. I still have a class at five.” Saad ko nalang at saka muli’ng kumuha ng iilang piraso ng Nova at isinaboy sa pwesto nina Maki.

“Ang baboy mo talaga, Summer!” Angal ni Trance habang inaalis ang mga butil ng Nova na tumama sa kanyang buhok.

 

I just heaved a smirk at saka naglakad papalayo while waving them my goodbye. Pero bago pa man ako makaalis ng cafeteria, pumihit ako pabalik para sigawan si Maki.

“Hey, idiot! Don’t forget about my request, okay?” Saad ko saka tinuro siya na para ba’ng nagbabanta na kapag nakalimutan niya ay lagot siya sa akin.

 

Pipihit na sana ako para lumabas ng tuluyan ng maramdaman ko na naman ang presensya ng gago’ng iyon sa gilid ko. I throw questioning looks at him but he just brushes it off again like nothing.

Umakbay din siya pero imbes na alisin ko ito katulad ng madalas ko’ng gawin, hinayaan ko nalang ito. Well, I know I must be good at this good-for-nothing guy just for my request to be granted. Tinignan ko ulit siya bilang tanong pero mukhang hindi niya maintindihan kaya naman tinanong ko na siya verbally kung saan siya pupunta.

He just shrugged as answer.

“Hey dimwit, tinatanong kita, saan ka pupunta?”

“Yung totoo pare, alam mo naman ang sagot diba?”

 

Sa inis ko sa sagot niya, I mimicked the way he shrug at me while ago as my response at saka pabagsak na inalis ang kanyang braso sa akin’g balikat. Maglalakad na sana ako palayo sa kanya ng hatakin niya ako’ng muli at akbayan at saka ikinulong sa kanyang mga braso.

Halos mapura tuloy ako sa ginagawa niya. He seriously need a high maintenance at hindi ko na kinakaya ang kakulitan niya.

“Isa, Maki, hindi mo ‘ko pakakawalan?!”

“Kahit kailan talaga, ang dali mo’ng maasar!” Natatawa niya’ng angal.

“Dalawa!”

“Kasi naman, nagbibiro lang ako! Don’t be such a sensitive–”

 

Halos sabay kami ni Maki na napatingin sa lalaki’ng tumawag sa kanya.

And while reminiscing his voice, I can’t help but think how I was familiar to that voice despite my first time hearing it. Like it was so welcoming. . .like I’d already heard it before.

“Chrome, pare!”

 

Naibalik nalang ako ni Maki sa reyalidad ng sumigaw siya at patakbo’ng tinungo ang kinatatayuan ng lalaki’ng iyon. While observing his features, hindi pa rin maalis sa akin na itanong kung nakita ko na ba siya.That why do I have this feeling na nakita at narinig ko na ang boses niya somewhere in my past.

“Pare! Bakit ka nandito? Tapos na ba ang audition?” Masaya pa rin’g saad ni Maki habang ka-akbay na ngayon ang tinatawag niya’ng Chrome.

“Hindi pa. Kaya nga kita hinahanap, sasabihin ko sana’ng mag-uumpisa na.” Ani nito pero imbes na ipako niya ang tingin sa kausap niya’ng si Maki, nasa akin pa rin ang direksyon ng kanyang mga titig.

“Ah, ganun ba. Buti nahanap mo ‘ko!” Saad naman ng nakangiting si Maki.

Ilang segundo rin ang lumipas at ng mapansin niya na hindi na-gets ng lalaki’ng inaakbayan niya ang joke na binato niya, agad niya’ng sinundan ang titig nito’ng napako sa direksyon ko.

“Ay, pare si Summer nga pala, kaibigan ko.” Ani ng gago’ng si Maki at saka hinatak ako papalapit sa kanyang kaibigan at nagsalita’ng muli.

“. . .Summer, si Chrome.”

“Hello, Summer.” Ani nito at pormal na inilahad ang kanyang kamay bilang pagbati.

“H-hello.” Saad ko rin at saka kinuha ang kanyang kamay.

 

The moment our eyes met, these feeling of uncertainty and uneasiness brew suddenly. Kahit hindi ko alam kung bakit. Somehow, I was disturbed of those eyes locked on my direction. And as soon as I shake hands with him. . .that feeling of certain unesiness grew.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s